De klok tikt zachtjes verder.
Een onbekende speelt piano in de verduisterde kamer.
Ingehouden emoties in mijn hoofd.
Bijna, maar net niet.
Is liefde echt de zuurstof van het leven?
De hond aan de leiband die mensen verbindt?
Zijn we allemaal de hoofdrolspelers van ons eigen leven.
Of slechts creaties van ergens ver hier vandaan.
Bestuurd met fijne zijden draadjes die zich uiteindelijk allemaal verstrengelen,
In een onontwarbare knoop.
Waar slechts enkelen een uitweg in zien.
Toch verstrijkt de tijd.
Ook voor u.
Al heb ik er niets op tegen dat u samen met mij nog even tuurt in het licht dat werd gedimd.
Alsof de avond buiten nooit helemaal zou vallen.
Vreemde metafoor met die hond. ;)
Interessant gedicht, though.